Ստամոքսն ու հանրությունը

Երբ վիրահատությունից հետո սահմանված ժամերի դեղահաբեր էի ընդունում և սնվում հատուկ սննդակագով, մի տեսակ բկլիկությունը գլուխ էր բարձրացնում: Սակայն երբ գիտակցված որոշում եմ ընդունում ծոմ պահել, անգամ առատ սեղանի մոտ ստամոքսս սնունդ ընդունելու որևէ ցանկություն չի դրսևորում՝ հնազանդվելով ուղեղիս որոշմանը։

Ի՞նչ կապ ունի ստամոքսը հանրության հետ: Պարզվում է՝ խիստ անմիջական։ Հանրության մեջ էլ կա ուտողների բազմություն, կան ուտելիք պատրաստողներ, կան մատակարարներ, կան նաև սննդային անվտանգությունն ապահովողներ և այլն։ Ուտողների մի տեսակ կա, որը ոչ մի բանով չի հագենում: Այդպիսիների ստամոքսը, չբավարարվելով եղածով, սկսում է պահանջել այլ ուտելիք՝ հողեր, գործարաններ, տենդերներ և իհարկե՝ փողեր: Այս ամենն ուտելու համար հարկավոր է ընդամենը մեկ բան՝ Աթոռ, որն ամուր ու աներեր է այնքան, որքան դրա համար ժամանակավոր տերը կարողանում է խոր արմատներ ապահովել: Եվ քանի որ մեր հանրային անվտանգային համակարգը չի գործում, չկարգավորվող ստամոքսը խժռում է մեր ողջ ռեսուրսները։

Այս իրավիճակից ելք կա, սիրելինե՛րս: Նախ՝ ազատագրել Աթոռը խմբային շահերի սպասարկուի դերից, կտրել նրա արմատները այնպես, որ ծիլ չտա: Երկրորդ՝ գործել ըստ մեր բանական առաքելության ծրագրի։

Հ.Գ. Հիշեցնեմ, որ գործարան, հումք և հատկապես փող ուտելը խիստ վնասում է առողջ սերնդագործմանը, այնպես որ, զգո՛ւյշ եղեք, ամենակերնե՛ր:

Վանո Դադոյան

Մեկնաբանություններ